بپردازند . وقتى از نزد خليفه خارج شد دربان كه نامش فتح بود از او درخواست كه از امام بخواه تا دعايى كه براى حاجت تو خوانده مرا بياموزد . بعدا وقتى آن مرد خدمت ابى الحسن عليه السلام رسيد وقتى چشم امام به او افتاد فرمود : از صورت تو آثار خوشحالى و رضايت پيداست ؟ عرضه داشت : بله ولى گفتند : شما پيش خليفه نرفتيد . امام فرمود : خداى تعالى ما را عادت داد كه در سختيها جز به او پناه نبريم و جز از او درخواست نكنيم . ترسيدم كه اگر اين عادت را تغيير دهم خداوند آن نعمت را تغيير دهد . عرضه داشت اى آقاى من ، فتح مىگويد : آن دعايى كه براى حاجتم خواندى به من تعليم نما ! حضرت فرمود : فتح در ظاهر ادعاى دوستى مىكند نه در باطن و اين دعا براى كسى مفيد است كه از دوستان اهل بيت عليهم السلام باشد و من در بسيارى از مواقع براى حاجت‌هايم مىخوانم و حاجتم برآورده مىشود و از خدا درخواست كردم هر كس بعد از من در كنار قبرم آن را بخواند دعايش را اجابت كند . آن دعا اين است : « يا عدّتى عند العدد و يا رجائى و المعتمد و يا كهفى و السند و يا واحد و يا احد و يا قل هو اللَّه احد أسألك اللهم بحقّ من خلقته من خلقك و لم تجعل في خلقك مثلهم احد ان تصلّى عليهم و ان تفعل بى كذا و كذا » . اى ذخيره من بهنگام شمارش ذخيره‌ها و اى اميد من و تكيه‌گاهم و اى پناهگاه و ملجأم اى يكى و اى يكتا و اى قل هو اللَّه احد خدايا از تو مىخواهم به حق كسانى كه خلقشان كردى و احدى از خلقت همسان ايشان نيست اينكه برايشان درود فرستى و براى من فلان حاجت را برآورى . نظير اين دعا فراوان است كه ما به همين مقدار اشاره اكتفا مىكنيم . [ شرط قبولى دعا ولايت است ] بدان كه اينكه امام فرمود استجابت دعا به كسى اختصاص دارد كه ولايت ما را داشته باشد ، اشاره به شرط قبولى دعاست ، بلكه اشاره به قبولى اعمال چه واجب و چه مستحب دارد . و در اين معنا روايت محمد بن مسلم از امام باقر و يا امام صادق عليهما السلام وارد شده عرضه داشتم : ما بعضى مخالفين شما را مىبينيم كه داراى عبادت و سعى و تلاش و خشوع در امر دين هستند آيا اين اعمال او را نفعى مىبخشد ؟ فرمود : اى ابا محمد مثل ما مثل اهل بيتى از بنى اسرائيل است كه روش ايشان اين بود كه هيچ كس از اين خانواده چهل شب دعا نمىكرد مگر آنكه دعاى او اجابت مىشد و مردى از اين خانواده چهل شب كوشيد و مجاهده نمود ، و دعا نمود ولى از